Sampdoria heeft zijn vrije val niet meer kunnen stoppen. Nadat het vorige week de bitsige derby verloor tegen Genoa, bleef er nog slechts een waterkansje over. Tegen Palermo moest er  gewonnen worden, maar een zoveelste thuisnederlaag bezegelde het lot nu definitief.  

Vertrek Pazzini en Cassano

Een triest moment voor een grote club in Italië met een grote en trouwe supportersaanhang. De kampioen van ’91 was vorig jaar nog vierde en speelde dit jaar zelfs Europees. Voor Sampdoria begon het allemaal bergaf te gaan na de winterstop. Doodsteek was natuurlijk het vertrek van het spitsenduo Pazzini-Cassano. Pazzini werd overgekocht door Inter terwijl Cassano na een ruzie met de club naar Milan verhuisde.

 De voorbije weken was het behoorlijk onrustig in Genoa, zowel spelers als bestuur kregen het te verduren van de supporters. Toch werd het  erg emotioneel na de wedstrijd toen kapitein Palombo al wenend zijn excuses aanbood onder de Curva. Een gebaar dat in heel Italië op appreciatie kon rekenen (zie video).

Zoals eerder al gezegd was het spanning troef voor de vierde plaats. Juventus speelde vorige week slechts gelijk en zag deze week alle hoop verdwijnen na een  1-0-verlies op Parma. Het was uitgerekend Giovinco (uitgeleend wegens gebrek aan vertrouwen) die met een prachtig doelpunt Juve uittelde.

Di Natale opnieuw topschutter

Ook Roma mag de Champions League vergeten.  Het gaf in het slot nog een 0-1-voorsprong weg aan een sterk Catania. Met een zesde plaats halen de  Giallorossi wel nog de Europa League (tenzij ze zondag verliezen thuis van Sampdoria en Juventus wint van Napoli).

Het ‘kleine’ Udinese, met topschutter Toto Di Natele (28 goals) en de Chileense parel Sanchez, staat na een droomseizoen nog steeeds mooi vierde. Met alweer sprankelend voetbal won het verdiend op het veld van Chievo (met Thereau): 0-2. Zondag in het eigen Friuli volstaat een punt tegen kampioen Milan.

De enige club die Udinese nog iets in de weg kan leggen is Lazio. Met een ‘doppietta’ van Hernanez werd Genoa vlotjes opzij gezet met 4-2. Als Lazio zondag wint op Lecce en Udinese verliest, dan is de vierde plaats alsnog binnen. Hoe dan ook heeft Lazio nu al Europees voetbal binnen en mag het terugkijken op een geslaagd seizoen.

Ook feest in Lecce en Cesena

En verder werd er gefeest en nog eens gefeest. Napoli en Inter hielden het rustig op een 1-1 gelijkspel. Hierdoor was Inter zeker van zijn tweede plaats en mocht Napoli officieel naar de Champions League. Heel Napoli op zijn kop. Ook Lecce en Cesena vierden alsof ze kampioen waren. Beide teams konden het behoud veilig stellen (ten koste van Sampdoria).

En hét feest brak zaterdag uit in Milaan. Eerst een parade in de stad, dan even vlotjes Cagliari verslaan met 4-1 (twee goals van Robinho) en nadien tot in de vroege uurtjes feesten. Vooral Boateng haalde de kranten met zijn perfecte imitatie van Michael Jackson.

Top 3 van de week:

1)      Giovinco (Parma): Bleek onvoldoende bij Juventus. Na een topseizoen bij Parma,  ondertussen ook in de nationale ploeg en gisteren scoorde hij uitgerekend tegen Juve.

2)      Hernanes (Lazio): De  Braziliaan overgekomen van Santos beleeft een topseizoen bij Lazio. Zit al aan twaalf goals, waarvan twee afgelopen weekend tegen Genoa.

3)      Robinho (Milan): Een andere Braziliaan die een ‘doppietta’ maakt. Komt met veertien doelpunten naast Ibra en Pato in de topschutterstand.

Doelpunt van de week:

Giovinco (Parma – Juventus 1-0)

Beeld van de week:

Palombo biedt excuses aan na degredatie van Sampdoria.

Na een zuinige 1-0 zege tegen Bologna is de titel nu helemaal binnen handbereik voor Milan. Een vroege goal van de Fransman Flamini brengt de koploper op een puntje van de titel. Als Inter volgende week niet wint of Milan gelijkspeelt op het veld van Roma, is de 18^de scudetto een feit voor de Rossoneri.

Gouden driehoek

Het zag er zaterdagavond nochtans veelbelovend uit voor Milan. Stadsgenoot Inter stond na negentig minuten nog steeds 1-0 achter op Cesena, maar dat was buiten Giampoalo Pazzini gerekend. De Italiaanse international die in de winterstop overkwam van Sampdoria, scoorde nog twee keer in de blessuretijd en wist zo het feestje van Milan  uit te stellen.  

Flamini en Robinho vieren de 1-0

Ook Napoli heeft zijn derde plaats en zo ook rechtstreeks Champions League-voetbal veiliggesteld. Een late treffer van Hamsik deed een volgelopen San Paolo voor de zoveelste keer dit seizoen ontploffen. Geruchten doen wel de ronde dat succescoach Mazzari volgend seizoen Napoli zal ruilen voor Juventus. Of hij blijft, zal afhangen van het transferbeleid. De gouden driehoek Cavani-Lavezzi-Hamsik is een must, want het  is al gebleken dat bij gebrek van een (vooral Lavezzi) de ploeg sputtert.

Juve doet weer mee

De strijd om de vierde plaats is ongezien spannend. Tussen de vierde plaats van Lazio en de zevende van Juventus zijn er amper vier punten verschil.  Dat Juve opnieuw helemaal meedoet heeft veel te maken met de late 0-1-zege in het Stadio Olimpico. Lazio kon niet profiteren van het overwicht en de kansen en kreeg vlak voor tijd het deksel op de neus. Het was Simone Pepe die Juve weer helemaal op koers richting Europa bracht.

De voorzitter van Lazio mag trouwens vrezen voor een boete. Lotito haalde na de match zwaar uit naar de Italiaanse voetbalbond. Hij refereerde naar een niet-gefloten penalty voor Lazio en haalde complottheorieën boven à la Mourinho. Geen strafschop dus voor Lazio, voor de elfmeters moest je op San Nicola in Bari zijn.

De ploeg van Gillet, al zeker van degradatie, maakte er een spektakelwedstrijd van tegen Rome. Bari scoorde eerst een penalty, maar Francesco Totti bracht met een geweldige vrije trap de match snel in evenwicht. Toch was het Bari dat voor rust nog op voorsprong kwam.

Gillet stopt Totti

De tweede helft begon rampzalig voor Rome. De Rossi deelde een elleboogstoot uit en mocht gaan douchen (geschorst voor de rest van het seizoen). Toch kwam Rome terug. De eerste penalty werd feilloos omgezet door opnieuw Totti, daarbij kreeg ook Bari een rode kaart. Il capitano maakte zijn 206^de goal in de Serie A en steekt zo Roberto Baggio voorbij naar de vierde plaats in die stand. Totti maakte bijna een hattrick, maar zag een nieuwe penalty gestopt door Gillet en de paal. Bari trof nog de lat en de doelpaal, maar het was Rome dat met de zege ging lopen. Na opnieuw een rode kaart voor Rome na een slag (deze keer Perrotta) scoorde Rosi in de 95^ste minuut een zeer belangrijke 2-3. Match van het weekend.

Udinese moest het doen zonder het Chileense talent Alexis Sanchez  en ging zwaar ten onder in Firenze.  Onder meer een wereldgoal van Vargas (zie video hieronder) zorgde voor een 5-2-zege voor Fiorentina. Di Natale en co moeten nu Rome naast hun dulden op de vijfde plaats. Volgende week wacht de levensbelangrijke match thuis tegen Lazio. Winst is een must als ze nog willen meedoen voor die vierde plek.

Seizoensrecord

Onderaan het klassement mocht Sampdoria absoluut niet verliezen thuis tegen Brescia. Tot drie keer toe kwam het op achterstand, maar telkens wist Samp zicht te herstellen. De 3-3 in de laatste minuut betekent misschien wel de redding voor Sampdoria, Brescia daarentegen lijkt zijn laatste kans te hebben verspeeld.

Tot slot viel er nog een seizoensrecord te noteren, dat qua aantal toeschouwers. Dit weekend waren er in de Italiaanse voetbalstadions van de Serie A  gemiddeld  iets meer dan dertig duizend fans. Dat is vooral te danken aan een uitverkocht San Siro (meer dan 70.000), en twee vrijwel uitverkochte stadions  voor Napoli en Lazio (+ 50.000).

Top 3:

1)      Giampoalo Pazzini (Inter): Viel in voor de geblesseerde Pandev en maakte twee belangrijke goals in de blessuretijd tegen Cesena.

2)       Francesco Totti (AS Roma): Stak met twee doelpunten Roberto Baggio voorbij in de Italiaanse topschutterstand aller tijden. Zag wel een penalty gestopt door Gillet.

3)      Gaetano D’Agostino (Fiorentina): Heerser en verdeler op het middenveld, zondag goed voor twee treffers tegen Udinese.

Doelpunt van de week:

Vargas -Fiorentina (Bekijk gerust de volledige video want de 2-1 van Udinese is ook een parel)

Tijdens mijn studiereis in Rome heb ik niet alleen genoten van de prachtige taal en het mooie leven in ‘il capitale’, maar heb ik  ook een zeer interessante competitie ontdekt. De TIM Serie A staat bij ons niet bekend om het tik-tak voetbal uit Spanje of het spektakel uit de Premier League, maar heeft zeker zijn eigen charmes. Vanaf nu elke week een overzicht van het beste uit de Italiaanse eerste klasse.

Noodduo

Op vier speeldagen van het einde zijn er twee plaatsen in het klassement die zo goed als vast liggen: de eerste en de laatste. Koploper AC Milan profiteerde optimaal van de misstap van Napoli en  vergoot zo zijn voorsprong op de eerste achtervolger tot acht punten. Milan, zonder  de geblesseerde Pato en de geschorste Ibrahimovic, wist zoals zo vaak dit seizoen toe te slaan in het slot van de wedstrijd. Een prachtige combinatie tussen het noodduo Cassano-Robinho. De eerste met een gemeten assist, de tweede met de koelbloedige afwerking.

De scudetto is nu helemaal binnen handbereik. Zondag al kan Milan kampioen spelen. Als het thuis wint tegen Bologna en Inter niet wint tegen Cesena veroveren ze hun achttiende scudetto. Belangrijk want zo evenaren ze hun stadsgenoot Internazionale.

 Napoli haakt af

Achter Milan doet Inter een goede zaak, het springt voorbij Napoli opnieuw naar de tweede plaats. De troepen van Leonardo hebben zich eindelijk herpakt na de nederlagen tegen Milan, Schalke en Parma. Woensdag wonnen ze al de heenwedstrijd in de halve finale van de Coppa Italia op Roma met 0-1. Zaterdag wisten ze met tien man een 0-1 achterstand tegen Lazio om te buigen in een 2-1 overwinning. Met dank aan doelpunten van Sneijder en alweer Eto’o.

De droom scudetto van Napoli is voorbij. Na een tweede nederlaag op rij zal Napoli zich zelfs moeten schrap zetten om de derde plaats en het daarbijhorende rechtstreekse Champions League-ticket te veroveren. Een vroeg penaltydoelpunt van Cavani mocht niet baten tegen Palermo. Balzaretti en Pastore keerden de situatie nog  voor de rust om 2-1.

Amauri slaat opnieuw toe

De strijd voor de vierde plaats, ofwel een ticket voor de voorronde van de Champions League, is ongemeen spannend. Maar liefst vier ploegen maken nog kans op deze plaats. AS Rome doet na een 1-0 thuiswinst tegen Chievo nog steeds mee. Vooral omdat de twee ploegen daarboven allebei verloren.

Udinese ging thuis verrassend onderuit tegen Parma. De verrijzenis van Amauri is nu officieel. Vorige week scoorde hij nog tegen Inter, in Udine prikte de Juventus-huurling er twee tegen de netten. Udinese krijgt het moeilijk, terwijl Parma uit de degradatiezone klimt.

Bari en Gillet degraderen

Voorlopig nog steeds op de vierde plaats is SS Lazio. Met een stevige organisatie en goed voetbal maken zij het meeste kans op deze felbegeerde plek, maar hun wacht het moeilijkste schema van allemaal. Te beginnen zondag tegen Juventus. Met winst heeft de Oude Dame nog een klein kansje op Champions League voetbal, maar het zal hoe dan ook moeilijk worden.

Op mentaal vlak kreeg Juventus zaterdag opnieuw een dreun. Twee treffers van Del Piero volstonden niet tegen Catania, dat met een gelijkmaker in de 95ste minuut Juve alweer een koude douche bezorgde. Typerend voor het teleurstellende seizoen  van de bianconeri.

Onderaan is het misschien nog spannender dan bovenaan. Van de drie degradatieplaatsen is er slechts eentje zeker. Gillet zakt met zijn Bari naar de Serie B. Een nederlaag tegen het geplaagde Sampdoria maakte het nu ook officieel. 
Ook Brescia zit in vieze papieren, na de nederlaag tegen Milan heeft het nu al vijf punten minder dan Lecce en Sampdoria. Daar is het echt drummen want ook Catania en Cesena zijn alles behalve gered. Net zoals in de Premier League zullen de wedstrijden  van de kleine ploegen beslissend kunnen worden, want ook zij hebben nood aan elk punt.

Top 3 van het weekend:

1) Rodrigo Palacio (Genoa):  Het Argentijns talent is al enkele weken goed op dreef en zaterdag goed voor twee doelpunten.
2) Amauri (Parma): Uitgespuwd door Juventus, maar sinds januari al goed voor zeven treffers voor Parma.
3) Samuel Eto’o (Inter): Al enkele weken de sterkhouder van Inter, tegen Lazio een echte killer.
4) Del Piero (Juventus): De ‘bandiera’ mocht nog eens opdraven en bedankte met twee doelpunten.
5) Seedorf (Milan): Op weg naar Zuid-Amerika, maar in Milaan al weken een onmisbare pion.

Rangschikking:

Terwijl ik de vele trappen naar boven opliep, vroeg ik mij af: “Wat weet ik nu ik eigenlijk allemaal over hem?”  Coppi e Bartali sì, maar ik moest meteen denken aan een verhaal van  mijn oma. Op de boerderij van mijn grootouders was er vroeger een enorm grote stier, bekend in heel het dorp. Zijn naam was Coppi. Wel, als een stier in Schalkhoven de naam Coppi krijgt, dan moet deze Italiaanse renner toch behoorlijk wat indruk gemaakt hebben. En dat bleek ook.

Dat werd ook vrij duidelijk toen ik zijn erelijst van nabij bekeek. Vijf goedgevulde kolommen met zijn ‘grande vittorie’. Vijf keer de Giro, vijf keer Lombardije, twee keer de Tour,  vijf keer Italiaans kampioen, een keer wereldkampioen,  het werelduurrecord in 1942, twee keer Milaan Sanremo, Parijs-Roubaix  en dan nog vele andere klassiekers die vandaag helaas niet langer op de kalender staan. Dan hoef ik er nog niet bij te vertellen dat zonder de tweede wereldoorlog de erelijst van Fausto Coppi nog rijker gevuld zou zijn.

De tentoonstelling begon met een lange documentaire over het leven van Fausto Coppi. In het Italiaans, maar wel de moeite waard om volledig te bekijken. Als coureur was Coppi een Flandrien. Vlammen van bij de start en alles geven. Zonneschijn of stortregen, cols of kasseien, Coppi won overal. Zowel Parijs-Roubaix als Lombardrije, zowel de Trofeo Baracchi als de Ronde van Frankrijk.

Als persoon was Coppi een nogal introverte man. Niet echt zelfzeker of flamboyant. In de tentoonstelling gebruikte men zelfs het woord ‘un uomo triste’. Coppi was een gewone jongen. Getrouwd, kinderen, maar vooral zot van de fiets.

Verderop in de tentoonstelling zijn er verschillende hoofdstukken uit  het leven en de carrière van Coppi. Bijvoorbeeld zijn eerste Giro-zege in 1940, het werelduurrecord in 1942, de rivaliteit met Bartali, zijn dood… Elk thema bestond uit verschillende foto’s, krantenknipsels, memorabilia, en een woordje uitleg. Vaak kon je ook citaten van journalisten lezen. Eentje uit de Giro van 1949 luidt: ‘Un uomo solo al commando,, la sua maglia è biancoceleste, il suo nome è Fausto Coppi.’ (Een man alleen  aan de leiding, zijn trui blauw-wit, zijn naam Fausto Coppi)

Er waren ook veel voorwerpen overgebracht vanuit het Coppi-museum in Novi Ligure. Pronkstukken zoals de maglia rosa uit de Giro 1940, le maillot jaune, de regenboogtrui, drie authentieke Bianchi-fietsen met drinkbus en zelf het plakkaatje met zijn nummer,…

Toch was er nog een ander deel van de tentoonstelling dat het meeste indruk op mij maakte. Een groot bord met daarop 35  nummers. Ieder nummer had een speciale betekenis in het leven of de carrière van Coppi. 3041 stond bijvoorbeeld voor het aantal kilometers dat hij alleen in de aanval reed in wedstrijden die hij ook won. 192 kilometer, de lengte van zijn langste solo. 14 minuten,  zijn maximale voorsprong waarmee hij een wedstrijd won. 179, het aantal keer dat hij voor zijn grote rivaal Gino Bartali eindigde in een wedstrijd.

In zijn vrije tijd ging Fausto graag jagen op wild. Helaas voor hem werd deze hobby hem ook fataal. Op jacht in Afrika liep hij een mysterieus virus op. Terug in Italië ging het van kwaad naar erger en op 2 januari 1960 sterft hij in zijn bed.  Coppi è morto, en dat op slechts 40-jarige leeftijd.

Naast talloze krantenknipsels en rouwbrieven, is er ook een video van zijn begrafenis. Zo zie je hoe een enorme massa afscheid neemt van Il Campionissimo.

Het is al geleden van Verona 99 dat België nog eens dé te kloppen man afvaardigt voor het WK. Toen was onze betreurde VDB ‘the man to beat’. Anno 2010 staat heel België achter haar nieuwe poulain: Philippe Gilbert. De Waal uit Remouchamps wil zondagochtend zijn grote droom van dit jaar vervullen, de regenboogtrui veroveren.

Aangezien het dit jaar opnieuw geen echte spurtersomloop is (zie vorige blog), zijn er toch heel wat renners die in aanmerking komen. Het is  daarom niet onbelangrijk om de renners en landen  te analyseren. We kunnen de landen snel verdelen in twee groepen. Zij die de koers zo hard mogelijk willen maken, en zij die er alle baat bij hebben dat een zo groot mogelijke groep voor de zege spurt.

Wie kan zondag deze man verslaan?

Pozzato en co

De twee grote blokken zonder echte spurters zijn Italië en België. De Italianen beseffen maar al te goed dat hun kopman Pozzato normaal te kort komt tegen deze Gilbert. Zelfs als hij de Belg kan volgen heeft hij een probleem in de spurt (bergop).

Het is dan ook geen verrassing dat de squadra van Bettini al enkele dagen alle verantwoordelijkheid naar ons land doorschuift. Maar hoe dan ook moeten zij de koers mee hard maken, een andere keuze hebben zij niet. Daar waar ze vorige jaren al dat beulenwerk op kop van het peloton deden, zie ik dit jaar een heel andere tactiek weggelegd voor Pozzato en co.

Geluk

Pozzato mag dan wel de favoriet zijn,  het zou me niet verbazen als Visconti en vooral Nibali al eens vroeger aan de boom gaan schudden. Enkele renners vooruit sturen en dan de Belgen het werk laten opknappen in het peloton. Vraag is dan of een Van Avermaet en Leukemans sterk genoeg zullen zijn.

Probleem nummer een voor Gilbert is wanneer een groepje of een renner alleen wegrijdt en daarachter iedereen naar Gilbert kijkt. Denk maar aan een Cancellara, titelverdediger Evans, WK-specialist Kolobnev, Chavanel, Martin, Boom of Frank Schleck. In een WK moet je wat geluk hebben met het juiste moment kiezen, zie maar Evans vorig jaar.

Slapende professor

Ondertussen hebben we het wel nog niet gehad over het meest sluwe land van allemaal. Het land met de slapende professor als kopman. We hebben het over Spanje en drievoudig wereldkampioen Oscar Freire. Een man die voor een absoluut record kan gaan, namelijk voor een vierde keer die regenboogtrui veroveren. Het is iemand waar je nooit mee klaar bent. Iemand die beter dan welke spurter ook hellingen en kilometers verteerd. Een enigma, maar wel een echte (wereld) kampioenschapsrenner.

Pakt Oscar Freire zondag een vierde keer de regenboogtrui?

Met renners als Barredo, Samuel en Luis Leon Sanchez , Tondo, Garate, Ventoso, Erviti, Plaza en Zubeldia is de vraag wie of wat dit blok kan ontwrichten. De ploeg heeft geen baat bij een harde koers en kan zich dus rustig  in de achtergrond schuil houden. Daarnaast zijn er genoeg sterke mannen die een gevaarlijke vlucht kunnen lamleggen en dan pokeren op Freire.

Spurters

Tot slot zijn er ook nog andere spurters die behoorlijk bergop kunnen. Denk maar aan de Noor Hushovd, specialist in aankomsten bergop en bijgestaan door zijn sterke landgenoot Boasson Hagen. Ook de Amerikaan Tyler Farrar bewees in de Vuelta zijn vormpeil met twee ritzeges. Voor het eerst staan de ogen ook gericht op de Australiër Matthew Goss, HTC-locomotief van Cavendish, en met zijn snelle benen een groot gevaar in een eventuele spurt. Andere snelle mannen zijn de broertjes Haedo, en eventueel Cavendish en Greipel. Al is de kans op overleving bij deze mannen eerder klein.

Onvoorspelbaar

Conclusie: Gilbert moet rekenen op een harde koers om zo in de finale alles op alles te zetten. Solo naar de aankomst is mogelijk, maar dan zijn verbrokkeling in de achtergrond en een super Gilbert wel twee onontbeerlijke voorwaarden. De voornaamste blokken om in de gaten te houden zijn Spanje en Italië, maar ook Australië, de VS en Nederland beschikken over mannen die het kunnen afmaken.

Op dit WK is er dan misschien toch wel iets te vergelijkbaar met de vorige WK’s. Er zijn namelijk veel scenario’s mogelijk, maar op het einde van het verhaal is het toch o zo onvoorspelbaar. En net dat maakt een WK zo mooi. Afspraak in de nacht van zaterdag op zondag van 0u45 tot 8u op één.

Topfavorieten:

*****: Gilbert (BEL)

****: Freire (ESP)

***: Hushovd (NOR), Pozzato (ITA), Kolobnev (RUS)

**: Evans (AUS), Farrar (VST), Cancellara (SWI)

*: Boom (NED), Nibali (ITA), Martin (GER), S. Sanchez (ESP), Goss (AUS), P. Velits (SVK)

Het belangrijkste verschil met de vorige WK’s is de start. Gewoonlijk reden de renners vanaf de start enkel en alleen rondjes op het plaatselijke circuit. Het ideale scenario om rustig te beginnen. Maar niet dit jaar. Deze keer moeten de renners eerst 85 km afleggen vanuit Melbourne voordat ze aankomen op het plaatselijke circuit in Geelong.

Waaiervorming

U heeft het misschien al gehoord of gelezen, maar dat eerste stuk is niet van de poes. Van Melbourne tot Geelong is het voortdurend op en af in zuidelijke richting  langs baai Port Philip. Aan wind geen gebrek dus. En heel waarschijnlijk waait die ook nog eens landinwaarts, zijwind dus. In wielertermen de ideale  omstandigheden voor waaiervorming.

Of er een land de boel nu echt op de kant gaat trekken is een andere vraag. Het is nog maar zelden voorgekomen dat een WK zo vroeg echt ontploft. Een WK is namelijk een afwachtingsrace en om zo vroeg de boel open te trekken, daar heeft volgens mij geen enkele ploeg het lef voor. Het eerste deel zal wel enorm belangrijk zijn om de kopmannen vooraan en uit de wind te houden. Tenzij misschien enkele landen de handen in elkaar slaan en meteen erin vliegen. Ik denk dan aan landen die baat hebben bij een harde koers, zoals Italië en België.

Profiel van het WK-parcours. Grijze zone is de plaatselijke omloop. Klikken voor grotere weergave.

Eens aangekomen in Geelong wachten er  elf rondjes van bijna zestien kilometer.  Om het parcours eens echt te bekijken, kan je onderaan klikken op een video van Robbie McEwen. De Australiër verkende in het begin van het jaar het volledige parcours en geeft daarbij interessante  informatie.

Drie steile trappen

Zoals u ook al kunt zien aan het profiel, is dit alles behalve een vlakke race. Per ronde wachten twee klimmetjes. Niet overdreven zwaar, maar na 260 km en elf beklimmingen weegt alles al iets zwaarder door.

De eerste klim is meteen ook de zwaarste. Een kilometer bergop verdeeld in drie steile  trappen. Gemiddeld ongeveer 8%, maar met een piek van rond de 20% op het einde. Vrij zwaar, ondanks een mooie aanloop. Ideaal voor krachtpatsers à la Gilbert. De top ligt op negen kilometer van de meet.

Na de klim gaat het razendsnel bergaf tot aan de voet van de volgende klim. Deze is iets korter, maar opnieuw steil (10%).  Nadien volgt er een langgerekte bijtrapafdaling over grote brede wegen met lange rechte stukken. Hier kan een georganiseerde groep snel terrein goedmaken op een koploper. De vraag is of er in de finale nog een land sterk genoeg is om hier te organiseren.

Groepspurt

Het gaat pas echt opnieuw bergop in de laatste rechte lijn, en dan zitten we net in de slotkilometer. De aankomst is geen helling, maar die vijf procent kan een verschil maken. En zeker na 260 kilometer. Geen gewone aankomst dus.

Conclusie. Dit is verre van een ideale spurtersomloop zoals Zolder, maar een groepspurt behoort wel tot de mogelijkheden. Zoals altijd zal het afhangen van hoe zwaar de renners de koers zelf maken. Aangezien de Italianen en de Belgen geen spurter in huis hebben moeten zij Cavendish, Freire, Hushovd en co wel afmatten om dan alles op alles te zetten in de laatste of voorlaatste ronde.

In de volgende blog, analyseren we de sterkte en tactiek van de verschillende landen.

Ik heb net zoals vele anderen drie weken lang genoten van de koers. Tot mijn verbazing, of toch weer niet, kreeg organisator Angelo Zomegnan veel kritiek over zich heen. “Te zwaar deze Giro, het werkt de doping in de hand”, aldus de critici.

Start in de USA

Wel, zelf al kijk  je deze Giro door een roze bril, het was inderdaad niet perfect. De start in Amsterdam bijvoorbeeld. Meer dan duizend kilometer verwijderd van Italiaanse bodem. Na amper  drie dagen moesten de renners al rusten in Italië, om nadien aan een slopend vervolg te beginnen. Binnen twee jaar wil de Giro zelfs starten in de Verenigde Staten. Het blijft een bizarre keuze, maar dat is dan een teken van de  internationalisering zeker? En ook die zes opeenvolgende etappes over de tweehonderd kilometer.. Die waren toch iets te veel van het goede.  Maar dan houdt mijn betoog met kritiek dan ook op.

Ondanks deze pijnpunten ga ik  niet mee in dat dopingverhaal dat velen verkondigden na afloop van deze Giro vol spektakel. Ik geloof niet dat onschuldige renners zich gaan doperen omdat ze de ‘o-zo-zware’ Giro 2010  moeten rijden.

De Ronde van 1985

En ja de Giro had het nodige klimwerk, maar het lijkt alsof sommige critici zich verkijken op het spektakel. Er was enorm veel regen en het parcours was zeer variërend. Bij momenten goot het hele etappes lang. Ook tijdens de etappe over de grindwegen naar Montalcino toverde de regen het landschap om in een modderpoel.  Dat maakt de koers dan inderdaad zwaarder, maar de Ronde van Vlaanderen werd in 1985 toch ook niet ingekort omdat het oude wijven regende. Vraag dat maar aan Eric Vanderaerden die er  misschien wel de mooiste Ronde ooit won. Dat er toen maar 24 renners uitreden vind ik net een pluim op de hoed van Vanderaerden.

Over de ‘schandalige’ strade bianche  dan. In 1988 reed het peloton ook over de ‘te zware’ Gavia tussen sneeuwmuren. Toen gebeurde dat in vriestemperaturen …maar dan en nog wel over sterrato, onverharde weg. Coppi en Bartali reden bijna de hele Giro over sterrato, elke col was een ware kalvarietocht. Ritten van over de driehonderd kilometer waren schering en inslag.

Floyd Landis

En Tom Boonen hoor ik nu al klagen over de kassien in de Tour, terwijl Briek Schotte in zijn tijd in bijna elke Touretappe kasseien voor de kiezen geschoven kreeg.  Niet dat ik de koers van vandaag wil vergelijken met vroeger, maar wie het dopinggebruik enkel wil steken op ‘te zware’ rondes, kijkt iets te kort door de bocht.

 Ik zou me moeilijk kunnen voorstellen dat renners als een Francis De Greef of een Nico Sijmens zich om die redenen zouden dopeerden. Francis en Nico  zijn trouwens twee willekeurige Belgen  die deze Giro uitreden.

Renners die zich doperen, doen dat volgens mij voor de roem. Ze bedriegen om te kunnen winnen, zo simpel is dat. Floyd Landis dopeerde zich om de Tour van 2006 te winnen. Of dacht u dat hij dat deed omdat ze in dat jaar net over Alpe d’Huez moesten? De reden voor zijn doping gaat veel verder dan het parcours alleen. En wie dat niet gelooft kijkt wel heel kort door de bocht en is wel zeer optimistisch over de huidige staat van doping in het wielrennen.

Kijk maar naar de top tien van de voorbije grote rondes, daar zitten overal gaten tussen, eender welke ronde. Het is niet omdat het een ‘minder zware’  ronde was dat er daarom minder gedopeerd werd. Neem nu de Giro van 2008 als voorbeeld, de ronde waar Jurgen Vand den Broeck zevende werd. Volgende renners uit die top tien hebben een dopingverleden: Ricco (2), Bruseghin (3), Pelizotti (4), Sella (6) en  Di Luca (8). Dan laat ik Denis Menchov (5) nog buiten beswhouwing, net zoals Gilberto Simoni (10). Nooit officieel betrapt, geen commentaar voor de rest.

Wie doping wil nemen,  zal dat nemen ongeacht de zwaarte van het parcours. Doping is er altijd al geweest,  in welke vorm dan ook. Ja:  Ivan Basso en Alexander Vinokourov , maar evenzeer Fausto Coppi en Jaques Anquetil. En tussendoor zijn er nog genoeg anderen.

Fuentes en Valverde

Als het dan toch over doping moet gaan, laat ik de kritieken op deze mooie Giro liever links liggen en zou ik graag eens analyses lezen over  de reukjes die boven het UCI-hoofdkwartier hangen. Of over de grote Fuentes-doofpot in Spanje, de motoren in het peloton of de reden waarom Valverde nu pas geschorst wordt en zijn zeges van 2009 mag behouden. Helaas verscheen  het nieuws over Valverde pas als het derde nieuwsitem in het VRT-sportjournaal, een doorlezer van dertig seconden. Blijkbaar niet zo belangrijk of beter, niet zo belangwekkend als ik dacht.

Ik zeg niet dat deze Giro clean was.  Ik steek voor niemand mijn hand in het vuur, maar zoals ik al zei heeft dat weinig met het parcours te maken. De Giro was gewoonweg genieten. En aan al degenen die deze Giro afschuwelijk vonden kan ik enkel maar afvragen:  “ Wanneer hebt u dan voor  het laatst nog eens van de koers kunnen genieten?”

En voor wie het spektakel toch gemist heeft,  drie weken spektakel en wisselende wendingen in een notendop. Dit was de Giro d’Italia anno 2010:

De Ronde van Italië startte  ver weg van de laars. Bradley Wiggins vloog in Amsterdam naar de proloogzege, maar een valpartij deed zijn roze droom uit elkaar spatten. Topfavoriet Cadel Evans kwam zo al snel in het roze, maar die moest het dan weer afstaan in de dolle waaierrit naar  Middelburg, gewonnen door Wouter Weylandt. Ook Vinokourov mocht niet lang genieten van het roze goedje. Liquigas domineerde een eerste keer in de ploegentijdrit en schaduwkopman Nibali mocht het roze rond de schouders trekken.  Maar toen Evans de legendarische sterrato-rit naar Montalcino won, leek een strijd tussen Evans en Vinokourov onvermijdbaar.

L’Aquila werd na de aardbeving nog eens opgeschrikt door een  nieuwe schok. David Arroyo en Ritchie Porte gooiden zich op het voorplan na een monstervlucht, gesmaakt door Jan Bakelants. De favorieten waren op achterstand aangewezen en moesten aanvallen met nog heel wat klimwerk in het verschiet. En zo geschiedde. De Monte Grappa maakte komaf met de droom van Porte, die wel de jongerentrui nog kon veiligstellen. De monsterlijke Monte Zoncolan deed Basso en Scarponi herrijzen, maar Arroyo brak niet en zat nog stevig in het roze.

Ook de tijdrit over de steile grindwegen naar de Kronplatz gaf nog geen duidelijk eindbeeld. De Mortirolo deed dat uiteindelijk wel. Evans brak, van Vino was al even geen sprake meer. Arroyo plooide, kwam terug, maar moest finaal toch zijn meerdere erkennen in Ivan ‘de verschrikkelijke’ Basso. Vier jaar na zijn vorige triomftocht, mocht hij de arena van Verona binnenrijden als de drager van de maglia rosa. Zijn verleden buiten beschouwing gelaten, is hij en niemand anders de terecht winnaar van de 93^ste  Giro d’Italia. Een Giro, die als je het mij vraagt, gerust naast de Ronde van Frankrijk mag staan op basis van de strijd, spanning en vooral spektakel.

De Col de la Redoute, de helling waar Frank Vandenbroucke elf jaar geleden met Bartoli dolde is sinds enkele dagen omgetoverd tot Gilbertville. De Belgische Monagask is opgegroeid in Remouchamps, een rustig dorp gelegen aan de voet van de Redoute. Nu staat de Redoute al vol met feesttenten, vlaggen, spandoeken en honderden keren ‘Phil’ op het wegdek. Om u maar te zeggen dat Wallonië ondertussen zijn eigen Tom Boonen heeft. 

Tour de France

Toch zal het niet gemakkelijk worden voor Phil. Het deelnemersveld is namelijk niet van de poes. Op Armstrong na, is de hele top tien van de voorbije Tour aanwezig. En dan hebben we Cadel Evans, Damiano Cunego, Frank Schleck en Hesjedal nog niet meegerekend. U kan zelf gerust de vergelijking maken met het deelnemersveld van de Ronde van Vlaanderen of Parijs-Roubaix. In de Vlaamse koersen doen eigenlijk hooguit vijf man mee voor de zege.

Net daarom siert het Gilbert dat hij als klassiek renner in staat is om op te boksen tegen al de klimmers uit de Tour. Hij is bijna de enige van zijn soort. Volgens Michele Bartoli kan hij zelf Parijs-Roubaix winnen. Mooie complimenten, maar op het einde van de rit telt voor Gilbert slechts  een koers en dat is de Doyenne. Maar of hij VDB ook echt achterna holt weten we morgen pas.

Mijn favorieten:
*****: Gilbert
****:Evans, Andy Schleck
***: Contador, Rodriguez, Valverde
**: Frank Schleck, Cunego
*: Hesjedal, Bert De Waele, Kreuziger

Alle info over L-B-L: www.letour.fr of www.sporza.be

Live op televisie: Sporza (Canvas) vanaf 14u00.

Als Vlaming zou ik eigenlijk moeten kiezen voor de Ronde van Vlaanderen, maar als ik eerlijk moet zijn verkies is Parijs-Roubaix als de mooiste koers van het jaar.  De 258 km zijn allemaal biljartvlak, toch is de ravage op de piste van Roubaix ieder jaar weer niet te overzien. Oorzaak zijn de oude boerenpaden met kasseien. Zij zijn nog overblijfselen van de armoede die  deze streek teisterde. Maar door de jaren heen werden deze kasseien een soort heiligdom en nu zijn ‘Les Pavés du Paris-Roubaix’ zelfs beschermd erfgoed.

Slagbomen

Die oude, rustige boerendorpen tussen Parijs en Roubaix staan dus een keer per jaar op hun kop. Dan gaan de poorten van de hel letterlijk open. Als de renners voorbij de slagbomen van het Bos van Wallers rijden is er geen weg terug.  Voor hun wacht een kasseistrook van 2.4 km. Een lange rechte weg, met gladde kasseien die er zo slecht bijliggen dat rechtblijven een ware opgave is.

Matti Breschel heeft beloofd daar de koers open te breken. De renner van Saxo Bank wil op niets en niemand wachten, zeker na al de pech die hem achtervolgde in Gent-Wevelgem en de Ronde. Als Fabian Cancellara het ploegenspel meespeelt dan maakt Breschel inderdaad een goede kans en kan Boonen geïsoleerd geraken.

Mons-en-Pévèle

Maar in een normaal scenario, zonder pech of tactische spelletjes, zullen Boonen en Cancellara strijden voor de zege. Het zou me niet verbazen dat ze er al vroeg aan beginnen. Op Mons-en-Pévèle bijvoorbeeld. Een van die stroken met vijf sterren. Volgens velen nog zwaarder dan Arenberg, vooral omdat de kasseien er zo slecht bijliggen. Je zou denken dat ze hier gewoon een vrachtwagen met kasseien hebben leeggegooid in plaats van de kasseien echt te plaatsen. Vooral in de haakse bochten liggen er verraderlijke putten.

Achter Cancellara, Boonen en  in mindere mate Breschel, zijn er ook nog de zogenaamde outsiders. Leif Hoste is een echte kasseivreter en in een superdag kan hij enorm ver geraken. Juan Antonio Flecha lijkt over zijn beste vorm heen, maar hij heeft al bewezen dat hij dit kan. Pipo Pozzato is fris na zijn ziekte, maar mist nog wedstrijdritme. Als hij top is, zie ik hem megaan met de besten. En dan het enigma Devolder. Hij kan een belangrijke factor worden voor Tom Boonen.

Ik verwacht dat de koers zeer vroeg openbreekt. Een eerste schifting in het Bos, daarna zullen de mannen van Saxo alles opentrekken tot in de buurt van Mons-en-Pévèle. Daar zal het aan Breschel en der Fabian zijn.  Veel renners willen ook anticiperen, maar de vraag is of Saxo dat wel gaat toelaten.

*****: Tom Boonen en Fabian Cancellara
****: Matti Breschel
***: Leif Hoste, Pozzato, Flecha en George Hincapie.
**: Stijn Devolder, Bernard Eisel, Thor Hushovd.
* : Stuart O’Grady, Tylar Farrar en Martijn Maaskant.

Alle info: http://www.letour.fr/2010/PRX/COURSE/fr/actus.html#zone149229

Deel 2: