Lakers openen NBA-seizoen in stijl

Het nieuwe NBA-seizoen is weer van start gegaan. Gisterennacht mochten Kobe Bryant en zijn collega’s het seizoen openen. Titelverdediger, de LA Lakers zijn de grote favoriet, maar simpel zal het niet worden. De sterren van de NBA spelen namelijk niet alleen in Los Angeles. Een vooruitblik op het komende seizoen.

Zoals gezegd is de grote favoriet de uitredende kampioen, de LA Lakers. Het team uit Hollywood behield niet alleen zijn grote sterren, maar versterkte zich met topverdediger Ron Artest. De controversiële ex-verdediger van het jaar komt over van Houston.

MVP van vorig seizoen Kobe Bryant is nog steeds de spelmaker van de Lakers. Samen met Andrew Bynum en maatje Paul Gasol vormen ze een superteam. De eerste wedstrijd tegen stadsgenoot de Clippers werd iets moeizamer dan verwacht gewonnen (99-92). De blessure van Spanjaard Gasol, de beste Europese speler, zit daar misschien wel voor iets tussen. Die blessure betekent wel dat onze Belg DJ Mbenga meer mag spelen dan normaal. Hij speelde tien minuten, goed voor twee punten en drie rebounds.

Shaq

Finalist van vorig jaar en dé grote concurrent van de Lakers, zijn de Cleveland Cavaliers. Het team van “King” LeBron James heeft zich versterkt met -good old- Shaquille O’Neal. De ex-teamgenoot van Bryant komt over van Miami en moet het team verdedigend versterken.

Veel heeft dat voorlopig nog niet geholpen. Cleveland verloor haar eerste wedstrijd tegen Boston, de kampioen van twee jaar geleden. Verrassend, al mag je Boston niet onderschatten. Met “KG” Kevin Garnett en Ray Allen zijn de Celtics ook dit jaar een van de favorieten.

Alle info, resultaten en video’s vind je op de homepage van de NBA.

Philippe Gilbert: een Waalse Flandrien

Na een geweldig seizoenseinde mag Philippe Gilbert zich een jaar lang de Flandrien van het peloton noemen. Voor het eerst gaat die prijs naar een Waal, al mag dat geen verrassing heten. Met een zege in de Ronde van Lombardije zette Gilbert de kroon op het werk na een historische veertiendaagse. Vraagt u zich toch af waarom Gilbert en niet Boonen won, bekijk dan even dit overzicht.

 

Vanuit Milaan kreeg Gilbert de Flandrien overhandigt.

‘Phil’ heeft er net geen 110 koersdagen opzitten. Een lekker ouderwets getal is dat. Niet te vergelijken met het aantal dagen van een Lance Armstrong of Alberto Contador. Eerder met dat van een Eddy Merckx of Roger de Vlaeminck. Ook zij waren er al vroeg bij in de aanloop naar Milaan Sanremo. Een koers die Gilbert zeer goed ligt, maar een top vijf zat er niet in.

Door blessures van kopman Hoste, werd Gilbert uitgespeeld als kopman van Silence-Lotto  in de Ronde van Vlaanderen. Hij werd mooi derde in zijn eerste editie. Twee weken later kwam hij net te laat in de Amstel Gold Race en moest hij vrede nemen met de vierde plaats. Ook in Luik viel hij net naast het podium.

Het was wachten tot de zeventiende etappe van de Giro tot Gilbert voor het eerst de handen in de lucht mocht steken.  Met een geweldige demarrage in een hellende slotkilometer reed hij eerst Popovych en nadien ook Voeckler uit de wielen. Het peloton zag hem niet meer terug.

A la VDB.

Alle zinnen had Gilbert gezet op het BK. Een weekje daarvoor won hij nog de Ster Elektrotoer. Na een geweldige wedstrijd moest Gilbert – na dom ploegenspel – tevreden nemen met een tweede plaats na Tom Boonen. Het was wachten tot de Vuelta vooraleer we Gilbert opnieuw in topvorm zagen. Een rit won hij niet, al stak hij vaak zijn neus aan het venster. Doel: pieken naar het wereldkampioenschap. Daar kwam Gilbert net te kort en moest hij vrede nemen met zesde plaats, na ploegmaat Cadel Evans.

Gilbert verslaat Sanchez in Lombardije

Nadien startte de zegetocht van Gilbert. Eerst de prestigieuze Coppa Sabatini, dan de klassieker van de vallende bladeren: Parijs-Tours. De week nadien begon hij met de Ronde van Piemonte en sloot hij af met Lombardije.

Voor het eerst in bijna dertig jaar won nog eens een Belg deze oerklassieker. Gilbert wachtte tot de laatste klim van de dag  en reed dan weg met een geweldige krachtinspanning.  A la VDB in Avila. Enkel Sanchez mocht mee naar de aankomst en moest daar zijn meerdere erkennen.

Logisch dus dat Gilbert door zijn collega-wielrenners verkozen werd tot beste Belgische renner van het jaar. Een waardige naam voor de erelijst van de Flandrien. Hieronder vind je een kleine videoreportage die werd afgespeeld tijdens de uitreiking. Het is een brief die VRT-journalist Karl Vannieuwkerke schreef aan VDB.

Frank Vandenbroucke is niet meer

Deze morgen om half zeven zat ik nietsvermoedend in de metro naar muziek te luisteren. Gisterenavond was ik vroeg in mijn bed gekropen, niets meer gehoord van dat schokkende nieuws . In een ooghoek zag ik een foto van VDB. Hij stond op de voorpagina van Het Laatste Nieuws,  iemand wat verderop stond die krant met een bedrukt gezicht te lezen. De kop langs de foto loog er niet om: ‘Frank Vandenbroucke is dood’. Slik.

Zijn palmares is niet te vergelijken met dat van een Eddy Merckx of een Lucien Van Impe. Toch mag Frank Vandenbroucke een van de grootste Belgische talenten aller tijden genoemd worden. Zijn carrière als prof was woelig. Hoge toppen, maar ook diepe dalen. Dat hij niet het onderste uit zijn carrière heeft gehaald, daar is iedereen het mee eens.  Hij was niet de modelprof zoals een Sven Nys dat nu is, maar VDB was nu eenmaal VDB. Hij en hij alleen wist wat er zich in dat kopje afspeelde. Voor sommigen was hij een enfant terrible, voor andere een God.

Bekijk hier het  fragment over VDB uit “10 jaar sport op Canvas”. Zowel zijn overwinning in LBL als Avila komen aan bod. Zeker het bekijken waard.

VDB bezorgde wielerminnend Vlaanderen enkele orgasmen waar we vandaag de dag nog met trots op terugkijken.  Of was u misschien vergeten hoe hij dolde met Michele Bartoli op de La Redoute tijdens de editie van Luik-Bastenaken-Luik in 1999. Met een indrukwekkende solo rondde hij nadien die wedstrijd succesvol af. Niemand die hem dat ooit nadeed.

Avila

1999 was zonder twijfel het beste jaar van VDB. In de Vuelta deed hij  dan misschien niet mee voor de eindzege, VDB speelde er met de pedalen. Hij won er twee etappes op indrukwekkende wijze, eentje ervan was de legendarische machtsontplooiing in Avila. “Vandenbroucke op en over Zarrabeitia, met de klap er over”, Michel Wuyts zag samen met Vlaanderen dat Vandenbroucke een ras apart was. Op dat topniveau was hij Merckxiaans, niet te stoppen en ongetwijfeld de beste coureur ter wereld.

Frank Vandenbroucke

Helaas brak VDB op het WK van 99 – daar waar hij niet kon verliezen – een beentje in zijn pols. Hij werd wonder boven wonder toch  nog zevende op een loodzwaar parcours. Nadien zou VDB nooit meer hetzelfde zijn. Zijn  charisma, de flair en zijn coup de pédale waren nog steeds aanwezig, maar in zijn hoofd was VDB iets te fragiel. Dopingaffaires, liefdesbreuken, Francesco del Ponte, een zelfmoordpoging en uitblijvende resultaten. Het zat VDB niet meer mee en hij verloor alsmaar meer krediet.  

Gisterenavond, 12 oktober 2009. Een zwarte dag voor het Belgisch wielrennen. Rond 23uur berichtten de eerste nieuwswebsites over het dramatische nieuws: Frank Vandenbroucke is tijdens zijn vakantie in Senegal gestorven aan een longembolie. De poulain van Nico Mattan is niet meer. Veel te vroeg.

Verdomme Frank, we gaan je missen.

Albert baas op Citadel van Namen

De eerste topcross in Wallonië moest en zou een spektakel worden, en dat bleek ook zo. Op de Citadel van Namen kregen de renners een loodzwaar, maar prachtig parcours voorgeschoteld. Man in vorm, Niels Albert, reed zo goed als de hele wedstrijd aan de leiding. Achter hem werd het een groot slagveld. Maar het was een mooi slagveld.

Rond de middag was het nog vrij rustig op de Citadel van Namen. Toen we aankwamen waren de vrouwen volop bezig met de wedstrijd. Een voor een passeerden ze, vaak met minuten tussen de rensters. Meteen was duidelijk hoe zwaar deze cross was.

Rond half drie was er al heel wat meer volk. Rond de caravans van Niels Albert en Sven Nys was het aanschuiven. Vooral Vlaamse stemmen, maar toch veel meer Walen dan gedacht. Ook in Wallonië zijn er heel wat fans van het veldrijden. Zij kennen de cross dankzij de uitzendingen op Canvas, het merendeel supporterde voor Nys. En dat bleek ook zo in het veld.

Eenmaal de profs het veld indoken werden de waardeverhoudingen snel duidelijk. Op zo’n zwaar parcours is het aangeraden om een eigen tempo te kiezen. Albert deed dat snel, al bleek dat tempo iets hoger te liggen dan dat van de rest. Nys kwam na een zwakke start terug en werd mooi tweede. Bijzonder veel aanmoedigingen voor Nys die veruit het populairste was op de Citadel. Op geruime afstand kwam Stybar als derde over de meet.

De renners en de supporters waren bijzonder tevreden. De opkomst was niet zoals de topcrossen in Vlaanderen, maar toch zeer mooi voor een eerste editie. Met wat modder en stevig klimwerk in de benen ging iedereen tevreden naar huis. Dit smaakt naar meer.

Bekijk hier alvast enkele foto’s van de cross.